پاسخ:
شفاعت به صراحت در قرآن كريم و روايات فراواني بيان شده و اصل شفاعت اولياي الهي در آخرت، مطلبي مسلّم و مورد قبول جميع مسلمين است. برخي از علماي اهل سنت، به تفصيل در مورد شفاعت سخن گفته و بر آن تأكيد كرده‏اند. صحيح مسلم، ج 1، ص 117 و 130 و ج 2، ص 22 و ج 7، ص 59؛ صحيح بخاري، ج 1،  ل‏ص 36، 92، 119، 159 و ج 8، ص 83 و ج 9، ص 160، 170؛ مسند احمد بن حنبل، ج 1، ص 281، 301 و ج 2، صص 307، 426، 444، 518، 528 و ج 3، صص 5، 12، 20، 63، 79، 94، 213، 218، 325، 345، 354 و ج 4، صص 108، 131، 212 و ج 5، صص 143، 149، 257، 347 و ج 6، ص 428 و مصادر معتبر متعدد روايي ديگر همچون: سنن ترمذي، سنن دارمي، موطأ مالك، سنن ابي داوود، سنن نسائي، سنن ابن ماجه. در مورد بحث‏هاي كلامي رجوع كنيد به: امام فخر رازي، تفسير مفاتيح الغيب، ج 3، ص 63 و قاضي عياض، شرح صحيح مسلم، ج 2، ص 58 و علاء الدين علامه قوشجي، شرح تجريد، ص 501 و دكتر ناصر الجديع، الشفاعة عند اهل السنة و الرد علي المخالفين فيها،... (در اين زمينه ر.ك: آيت الله جعفر سبحاني، شفاعت در قلمرو عقل، قرآن و حديث ، ص 21).

فرقه وهابيت نيز به شفاعت اولياي الهي در آخرت معتقدند و آن را از اصول مسلم اسلامي مي‏دانند. محمد بن عبدالوهاب (مؤسس فرقه وهابي) مي‏نويسد: «طبق روايات اسلامي، پيامبر اسلام و نيز پيامبران ديگر و فرشتگان و اولياي الهي و كودكان در رستاخيز، شفاعت مي‏كنند» الهدية السنية، الرسالة الثانية، ص 42؛ كشف الارتياب، ص 193. و «از امور مسلّم در آخرت، شفاعت است و بر هر مسلماني لازم است كه به شفاعت پيامبر و ديگر شفيعان ايمان داشته باشد» كشف الارتياب، ص 240.. ابن تيميه (پايه‏گذار افكار وهابيان) مي‏نويسد: «تمام پيامبران و صديقين و غير آنان، درباره گنه‏كاران شفاعت مي‏كنند تا معذّب نشوند و اگر وارد دوزخ شده‏اند از آن بيرون آيند». الرسائل الكبري، ج 1، ص 407.
بنابراين شفاعت اخروي امري مسلم و مورد اتفاق جميع فرقه‏هاي مسلمين است. هر چند دو فرقه معتزله و خوارج، كه اقليتي از اهل سنت هستند، در عين پذيرش اصل شفاعت اخروي، آن را منحصر در ترفيع درجات مؤمنان دانسته و شفاعت اخروي در مورد گنه‏كاران را قبول ندارند. اين ديدگاه از سوي ساير علماي اهل سنت مورد نقد و رد قرار گرفته است.

ر.ك:
الف. قاضي عيّاض، شرح صحيح مسلم، ج 2، ص 58؛
ب. فخررازي، تفسير مفاتيح الغيب، ج 3، ص 63؛
پ. ابن تيميه، الرسائل الكبري، ج 1، ص 481؛
ت. فتال نيشابوري، روضة الواعظين، ص 405. اختلاف فرقه وهابيت با عموم مسلمين در اين است كه مي‏گويند: فقط بايد از خدا خواست كه شفاعت شفيعان را در حق ما بپذيرد و ما حق نداريم به طور مستقيم از خود شفيعان درخواست شفاعت كنيم و مثلاً نبي اكرم را مورد خطاب قرار دهيم و از او بخواهيم براي ما شفاعت كند! در حقيقت، وهابيان منكر توسّل به اولياي الهي‏اند.