ادیان نیوز:

پاسخ: شراب خوردن در فرهنگ اسلامى از بدترين و شديدترين گناهان و جرم ها است، و ضررهاى مادى و معنوى فراوانى در فرد و اجتماع دارد.

قرآن كريم مى فرمايد: «اى پيغمبر! از تو درباره شراب و قمار مى پرسند، بگو! در اين دو، گناه بزرگى است، و سودهايى براى مردم دارند، ولى زيان آنها بيشتر از نفعشان است...».[1]

در اين آيه شريفه صرفاً گناه شرابخوارى و قماربازى بيان شده است; ولى در آيه ديگرى مى فرمايد: «اى اهل ايمان! شراب و قمار و بت پرستى، و تيرهاى گروبندى ـ كه رسمى در جاهليت بود ـ پليد و از عمل شيطان است، از آن دورى كنيد تا رستگار شويد».[2] و در آيه بعد مى فرمايد: «شيطان مى خواهد به سبب شراب و قمار ميان شما عداوت و كينه برانگيزد، و شما را از ذكر خدا و نماز باز دارد، پس آيا شما از آن دست برمى داريد تا به فتنه شيطان مبتلا نشويد؟».[3]

بنابراين يكى از مفاسد شرابخوارى اين است كه عقل انسان را زايل مى كند و او با زير پا گذاشتن كليه قوانين اجتماعى ممكن است به هر كار ناشايستى دست زند.

برخى با استناد به آيه شريفه 90 سوره مائده ده وجه براى حرام بودن شرابخوارى بيان كرده اند:
1. شرابخوارى همتاى قمار و بت پرستى به شمار آيد; پس مانند آن ها حرام  است.
2. از جمله كارهاى پليد يعنى حرام است.
3. از اعمال شيطان است.
4. امر شده است كه مردم از آن اجتناب كنند و خلاف امر خدا حرام است .
5. رستگارى، در گرو دورى از آن است.
6. شيطان به سبب آن بين مردم دشمنى مى اندازد.
7. از ذكر الهى جلوگيرى مى كند.
8. مردم را از نماز باز مى دارد.
9. نهى در آيه شريفه به صورت استفهام بيان شده است ( فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ) و آن بر حرام بودن شرابخوارى دلالت مى كند.[4]

احاديث فراوانى نيز درباره تحريم شرابخوارى وجود دارد: امام على(عليه السلام)مى فرمايد: «زناكار، هنگام زنا ايمان ندارد، و دزد وقتى كه دزدى مى كند ايمان ندارد، و كسى كه شراب مى نوشد در آن حال ايمان ندارد».[5]

و امام صادق(عليه السلام) مى فرمايد: «شراب، ريشه پليدى ها و منشا هر شرى است كه لحظاتى عقل خورنده آن، زايل مى شود; پروردگارش را نمى شناسد، هيچ گناهى نيست مگر آن را انجام مى دهد و هيچ حرامى نيست مگر اين كه در آن مى افتد و هيچ رحمى نيست مگر اين كه آن را قطع مى كند و هيچ فحشايى نيست، مگر اين كه آن را انجام مى دهد».[6]

رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) نيز مى فرمايد: «ده گروه درباره شراب لعن شده اند; آن كس كه انگورش را مى كارد، كسى كه آن را حرس مى كند، آن كس كه آبش را مى گيرد، كسى كه آن را مى خورد، آن كس كه آن را مى نوشاند، كسى كه آن را حمل مى كند، هر كس كه از او تحويل مى گيرد، شخصى كه آن را مى فروشد، آن كس كه مى خرد و فردى كه پول آن را مى خورد».[7]

البته اين مسائل درباره كسى است كه به حرام بودن شراب اعتقاد دارد، اما كسى كه آن را حرام نمى داند و منكر حرمت آن است، بر امام مسلمانان واجب است او را به توبه وادارد و اگر توبه كرد، بر او حد جارى كند (در صورتى كه شراب خورده باشد) و اگر توبه نكرد او را اعدام كند».[8]

در منابع روايى اهل سنّت نيز اين حكم بيان شده است; در صحيح بخارى، ابن عمر مى گويد كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) مى فرمايد: كسى كه شراب بخورد و در دنيا توبه نكند، در آخرت از رحمت خدا محروم است.[9] و نيز مى فرمايد: «شرابخوار در حالى كه شراب مى خورد ايمان ندارد»[10]. روايات ديگرى نيز در كتاب الاشربه صحيح مسلم وجود دارد.[11]

از آنچه بيان شد روشن مى شود كه تمام مذاهب اسلامى نوشيدن شراب را حرام  دانسته اند.
---------------------------------------
پی نوشت ها:
[1]. سوره بقره، (2) آيه 219.
[2]. سوره مائده، (5) آيه 90.
[3]. همان، آيه 91.
[4]. الفقه على المذاهب الاربعة، ج 2، ص 10-9، نشر دارالكتب العلمية، بيروت.
[5]. محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص 469، نشر مؤسسة الاعلمى، تهران، 1404 (هـ ق).
[6]. شيخ كلينى، كافى، ج 6، ص 402، باب أن الخمر رأس كل اثم و شر، دار الكتاب الاسلامية (آخوندى)، 1367 (هـ ق).
[7]. شيخ صدوق، ثواب الاعمال، ص 244، منشورات رضى قم، 1368 (هـ ش).
[8]. شيخ طوسى، نهايه، ص712ـ711، كتاب الحدود، باب الحدفى الشرب الخمر، نشر دارالاندلس، بيروت.
[9]. اسماعيل بخارى، صحيح بخارى، ج 6، ص 239، كتاب الاشربة، نشر دارالفكر، بيروت.
[10]. همان.
[11]. مسلم نيشابورى، صحيح مسلم، ج 6، ص 86ـ85، نشر دارالفكر، بيروت، باب تحريم الخمر./موسسه آموزش پژوهشی مذاهب اسلامی